What's up?

Söll 2010

Wintersport is zo ongeveer de saaiste vakantie die er is. Je blijft op één locatie en je als je opstaat weet je al wat je gaat doen: de berg op en weer af en dat een aantal keren per dag.

Maar wintersport is ook starten met een biertje in de Salvenstadl en champignonen bij de Postwirt. Tussen engelsen, duitsers en oostenrijkers tijdens de lunch naast twee nederlanders terecht komen die oude bekenden van een vakantie van achttien jaar geleden blijken te zijn. De leuke plekjes van vorig jaar weer ontdekken in het skigebied. Om vier uur gluhwein in de Grundalm. Eindelijk wel mét helm skiën. Er achter komen dat je veel meer aanzien hebt als je met helm skiet. Après ski in de Salvenstadle. Frog on the Tyne tijdens de après ski in de Salvenstadl. Na de tweede dag al bij binnenkomst al als 'the dutch girls' bekend staan. Skiën in de sneeuw en zonder zicht. Spareribs eten in Elmau. Alle dalafdalingen doen. Naar Westendorf skiën en er achter komen dat dat eigenlijk heel makkelijk is. Nieuwe doorsteken in het gebied ontdekken waardoor je de laatste lift niet meer hoeft te halen. Ongevraagd skiles krijgen van kleine Charly waardoor stiekem het skiën toch weer wat beter gaat. Vergeten te avondeten. Onze engelse vrienden weer tegenkomen. Nieuwe belgische vrienden maken. Kennismaken met Ramazotti en dat drinken in plaats van Jägermeister. Blood Shot Eyes in de Postwirt. Eindelijk die sweater van de Salvenstadl kopen. Uitgenodigd worden voor een dag skiën met een groep engelse boeren (letterlijk, maar wel zeer gedistingeerde gentlemen van rond de zestig) en daarna horen dat er eigenlijk nooit vrouwen met hen mee (mogen) skiën. Lunch bij Bertha's. Toch nog een keer in de Whiskey Muhle belanden. Pannenkoeken eten bij Dick. Eindelijk een keer zelf eten betalen als je met een groep engelsen hebt geskied. Een lift krijgen naar het station van Kufstein. Je rugzak met alles er in laten staan in de trein... (maar dat is zo dom, dat durf ik niet te vertellen). Katerig zijn bij thuiskomst en nu al zin hebben in volgend jaar!

Missie

Soms zijn er van die dingen, die moet ik gewoon hebben. En het hoeft niet eens een groot iets te zijn. Maar dan zit het in mijn hoofd en rust ik niet voordat ik het heb. Zo kunnen het ware missies worden. Mijn huidige missie: een paars, badstoffen, hoeslaken, formaat 160x200. Je moet er maar behoefte aan hebben.

Ze bestaan wel, want ik heb er nu een. Maar daar zit een groot gat in. Ik ben al in best veel winkels geweest, maar zelfs bij mijn geliefde Wibra, waar ik de huidige vandaan heb, hebben ze verschillende kleuren, behalve paarse. Had ik nu maar een witte gewild, of een roze, of een cremekleurige. Dan was ik allang al geslaagd. Wel tien keer. Maar die staat niet mooi bij de dekbedovertrek. Dus duurt de missie voort.

Er was een klein sprankje hoop, toen ik op de site van Wehkamp keek. Daar hadden ze echt veel kleuren. Maar de paarse, daarvan waren alle maten uitverkocht. En die waren eigenlijk ook niet van badstof, maar ik zou bezweken zijn (want in de aanbieding, zo ben ik dan ook wel weer) als ik ze had kunnen bestellen.

Ik ga hem vinden. Dat weet ik zeker. Ooit. Toch?

(on)Rechtvaardig

Het blijft een soort van gemeen. Vind ik. Dat ik al een tijdlang op woensdagavond de rpm'les volg en daar vandaag niet in kon omdat alle kaarten (dus fietsen) al vergeven waren. Dat was lang geleden, dat dat gebeurde. Het is natuurlijk januari. Iedereen met goede voornemens is dapper aan het sporten. Ik geef ze een maand.

Toch... Als je met een man of zeven woensdagavond-rpm-les-diehards de les niet in kan, dan knaagt er een klein, stiekem gevoel van onrechtvaardigheid. Net als vroeger, toen ik naar de kleine zaal in het plaatselijke theater naar onbekende theatermakers ging kijken. Daar zat je dan in een half gevulde zaal, maar voor weinig geld. Maar als dan die theatermakers naam hadden gemaakt en je minstens een half jaar voor een voorstelling kaarten moest bestellen, waarbij je dan ook nog eens geluk moest hebben om uit de loting naar voren te komen, dan had ik dat ook, dat onrechtvaardigheidsgevoel. Want ik had ze al eerder ontdekt. Vanaf het begin. Dus ik mag zeker kaarten. Maar ja, zo werkt het niet. Ook niet bij de rpm-les van vanavond.

Hoewel....

Ik ging maar weer naar huis, zette de computer aan, keek of ik nog mail had en zag een leuke mail. Van de organisatie van een nieuw festivalletje waar ik afgelopen jaar was. Met de nieuwe data én de mogelijkheid om hiervoor te reserveren in de voor-voorverkoop. Speciaal voor mensen die het afgelopen jaar zijn geweest. Reserveren kan dan ook alleen als je gegevens al bekend zijn van afgelopen jaar.

Eigenlijk best gemeen...  voor de mensen die er vorig jaar niet bij waren

…...

Vriendschap

In je leven kom je heel veel mensen tegen. En met sommigen krijg je een relatie. En daarmee bedoel ik zowel een vriendschappelijke- als een liefdesrelatie. Ik ben er van overtuigd dat je van iedereen die je tegenkomt wat kunt leren. En ook dat er een moment kan komen dat je uitgeleerd bent van elkaar. Je groeit uit elkaar, hebt elkaar minder te vertellen. Mensen komen en mensen gaan. Dat gebeurt en dat is goed.

Wat ik fascinerend vind, is dat sommige mensen jarenlang dezelfde vrienden hebben. En dat anderen iedere keer weer nieuwe mensen op hun verjaarsfeestje hebben zitten. Wat zegt dat dan over die mensen? Is iemand met altijd dezelfde vrienden juist een stabiele vriend. En iemand die steeds weer met nieuwe vrienden aan komt zetten een fladderaar die geen relaties aan kan gaan. Of zegt het juist iets over persoonlijke groei. Of allebei. Of allebei niet.

Als ik naar mezelf en mijn vrienden kijk, zie ik allebei. Ik heb een aantal vriendinnen met wie ik al jaren bevriend ben. Maar ik heb ook vriendinnen die ik nog niet zo lang ken. Ik merk wel dat de vriendschappen die ik nu heb, anders zijn. Dieper. Intenser. Ik ben heel blij met de vrienden die ik heb! Maar ik heb ook vrienden achter me gelaten. Daar heb ik zelf voor gekozen of het is de keuze van de ander. En soms is het gewoon een kwestie van doodbloeden, geen contact meer opnemen. Dan gaat de prachtige zin van Acda & de Munnik 'wanneer ben je twee vrienden die elkaar niet elke dag hoeven te zien en wanneer ben je geen vrienden meer' op.

Het zijn gedachten, flarden die mij me opkomen als ik hier over nadenk. Ik heb ook niet echt een punt. Maar ach, als ik dan na lange tijd weer een keer log schrijf, dan mag het best wat filosofisch zijn... En geef toe, het is een interessant onderwerp. Het doet het ook goed op een verjaarsfeestje met vrienden, als het even stil valt.

Klein geluk (11)

Mijn lieveheersbeestjefietsbel.

Lekker

Gewoon, omdat het wel eens lekker is: de kwaliteiten die mijn medecursisten mij hebben toegedicht.

idealist, zelfstandig, gevoelig, enthousiast, eerlijk, creatief, initieerder, sociaal, flexibel, positief, durven, resultaatgericht, levendig/genieter, bescheiden, inspirerend, harde werker, betrokken, spontaan, intelligent.

(aanvullen mag :-))

Earth

In principe geef ik niet zoveel om merken. Behalve bij sommige producten. Zo was ik mijn haar al jaren met Fructis, vind ik de Perfect pure chocoladepasta het allerlekkerst en vind ik Aquefreshtandpasta het leukst, want die heeft van die leuke gekleurde strepen. Aan sommige goede dingen waar je ook nog eens aan gehecht bent moet je niet komen.

Helaas denken producten of winkeliers, of allebei daar anders open. En word mijn favoriete deodorant ineens niet meer verkocht. Of heeft mijn voorkeurssmeerworst niet alleen een andere verpakking gekregen, maar stiekem ook een andere smaak. En zie dan maar weer een net zo'n lekkere deogeur te vinden. Dat kan soms weken of maanden van uitproberen en drogisterijbezoek zijn.

Nu heb ik weer zoiets: de lekkerste thee van het moment is voor de Earththee van Pickwick. Uit de elementenserie. Maar die wordt nu niet meer verkocht bij mijn supermarkt. Maar ook niet meer bij de supermarkt twee straten verder en ook niet bij de supermarkt onder mijn sportschool en ook niet bij de supermarkt vlakbij mijn werk. Ik was even gered, want B. had in haar supermarkt in Utrecht nog wel de Earth gevonden. En ik kreeg drie pakjes van haar. Maar ook daar is het nu niet meer te vinden.

Ik vind dat het verboden moet worden, producten zomaar uit de handel halen. Of anders dat je van te voren gewoon even gewaarschuwd moet worden zodat je je er op voor kunt bereiden. Op zijn minst.

Op de website van Pickwick heeft de elemententhee nog gestaan, maar nu ook al niet meer. Raar he. Terwijl het zo lekker was! En hij is twee jaar geleden pas geintroduceerd! Maar misschien is hij op sommige plekken nog wel te koop. Wil je voor mij eens kijken in je eigen supermarkt?

Vreemdekattenbezoek

Eigenlijk wilde ik er een log over schrijven omdat ik niet zo goed wist wat ik er mee aan moest: een vreemde kat die regelmatig mijn huis in kwam (via het dakluik dat altjd op een kier staat voor mijn eigen kat) en overal sproeide. Op de meest gekke plekken stinkt het in mijn huis naar kattenpies. Bah. Maar wat doe je er tegen? Ik wist het niet.

Toen stond er vorige week ineens een man voor de deur: mijn schuinachterbuurman, zo bleek. Hij was op zoek naar zijn kat, die hij even daarvoor op mijn dakterras had zien lopen, maar totaal niet reageerde op zijn geroep. Of hij even op mijn dakterras mocht kijken. En dat mocht. Natuurlijk. De kat, die ik onmiddellijk herkende als mijn vaste bezoeker (een grote stoere grijze kater) bleek Donder te heten. En hij lag op het dakterras naast dat van mij en gaf geen sjoege. Hij lag daar maar, zonder op of om te kijken. Dus mijn schuinachterbuurman klom over de schutting, pakte Donder op en zette hem, zonder enige moeite, in mijn kattenmandje die ik te leen aanbood.

Een paar dagen later vond ik een briefje in mijn brievenbus. Of ik het kattenmandje op wilde komen halen (hij stond steeds voor mijn deur als ik niet thuis was) en dat Donder helaas was overleden. Amper twee jaar oud. En last van blaasgruis.

Schuinachterbuurman vertelde mij dat een kenmerk van een kat met blaasgruis is, dat ze overal kleine plasjes doen. Hij had daar alleen niets van had gemerkt. Ik wist wel waar hij het over had. Precies. Maar heb maar niets gezegd. Zonder er iets voor te hoeven doen is mijn probleem opgelost. Al had ik het toch liever op een andere manier gezien.

　

Verjaardagsgedachten

Juni: De hele zomer ligt nog voor me, mijn verjaardag is nog heel ver weg.

Half augustus: Volgende week ben ik al jarig. Wanneer zal ik het vieren? Op de dag zelf? Ik ben op een zondag jarig. Dat is wel handig in verband met gratis parkeren. En dan vanaf een uur of drie. Zodat het al snel borreltijd is. En dan ga ik leuk weer lekker eten maken, zodat iedereen kan blijven eten.

Vier dagen voor mijn verjaardag: het wordt mooi weer, zegt de verwachting! Fijn, want dat is lang niet altijd het geval op mijn verjaardag. Ik heb nog maar drie (heel geldige) afzeggingen, dus bijna iedereen komt. Het gaat echt leuk worden. Ik heb er zin in!

Drie dagen voor mijn verjaardag: ik ga tapas maken op mijn verjaardag heb ik bedacht. Veel lekkere en verschillende hapjes er zijn er genoeg te vinden op internet. Vriendje A. biedt aan om te helpen. Handig, want hij zit er op, op koken.

Twee dagen voor mijn verjaardag: boodschappenlijst maken en boodschappen halen. Ik heb al een krat bier, nu nog rosé, prosecco en fris. Ik weet niet precies hoeveel mensen er komen, want ik weet niet of alle 'aanhang' (waaronder een aantal prille liefdes..) meekomt. Maar ach, ik heb van alles wat. En als het op is, is het op.

Een dag van te voren: alvast de eerste happen maken. Het huis opruimen en schoonmaken. Het dakterras wat op orde brengen. Ik heb stoelen geteld en ik heb er zes. Dan kunnen er nog drie mensen zitten op de schommelbank en ik pak de stoelen van de buurman erbij. Dan kunnen er elf mensen zitten. En rest gaat maar staan. Het wordt wel heel erg mooi weer morgen. Zal ik toch uitwijken naar het strand? Maar daar is heel erg druk. En warm. En slepen met alles. Ik prop toch iedereen gewoon op mijn eigen dakterras en ik zie wel hoe het loopt. Heb ik nu wel alles in huis? En heb ik genoeg van alles? Ik neem haal toch een extra fles rosé en wat extra chips.

00:00 uur: tijdens het swingen bij Haarlem Jazz wordt ik op de schouders genomen en wordt er voor me gezongen. Wauw! Zo ben ik nog nooit mijn verjaardag begonnen. Ik krijg bij de kroeg zelfs verjaardagskorting.

10:00 uur: Ik heb een lichtelijke kater, maar er moet nog veel gebeuren. Als ik dat nu meteen doe, dan kan ik nog even lekker rustig in de zon zitten voor iedereen komt.

12:00 uur: Al het eten is klaar. Even snel douchen en dan de laatste dingen opruimen en het dakterras in orde brengen; slingers ophangen, vegen. En als ik de matrassen van mijn bed er neerleg, kan er ook worden gelouncht. Ik heb het geteld, er komt wel echt 20 man. Zul je zien, komen ze allemaal tegelijk en willen ze allemaal sinas. En dat heb ik dan net weer niet.

13:00 uur: Straks gaat iedereen weer weg om vijf uur, zit ik met al het eten.

14:00 uur: Straks komt iedereen om drie uur en willen ze allemaal eerst koffie en thee. Daar heb ik helemaal niet genoeg bekers voor.

14:30 uur: Even omkleden. Straks blijft iedereen eten. Heb ik dan wel genoeg eten? Gelukkig is de supermarkt vanaf vier uur open, dan kan ik altijd daar nog heenrennen.

15:00 uur: de deurbel. Visite! Ze drinken thee en fris.

16:30 uur: Het is al gezellig. Mijn vrienden hebben zich netjes in een kringetje op mijn dakterras geschaard. Maar gaan ze nu allemaal aan de fris? Ik heb maar drie pakken drinken. Ik overweeg een supermarktbezoek, maar wordt alweer afgeleid door nieuwe verjaarsgasten.

17:00 uur: ik drink mijn eerste rosé.

18:30 uur: er wordt gegeten, er wordt gedronken, er wordt gekletst, er wordt gelachen, er wordt drinken gehaald, er wordt van alles gedeeld. Het is leuk!

22:00 uur: de laatste verjaarsgasten gaan naar huis. Er is nog sap over, er is nog rosé over, er is nog bier over. Iedereen vond het eten erg lekker (zeiden ze) en het was helemaal genoeg.

Ik overzie mijn leuke cadeaus, kom er achter dat het afwasmiddel op is, dus laat de afwas staan tot morgen, besluit om nog een laatste rosé in te schenken, ga op mijn schommelbankje liggen en kijk naar de sterren. Ik voel me katerig, maar wel fijn katerig. Zo eentje met een glimlach om je mond. Ik val al schommelend in slaap.

Klein geluk (10)

Een avondwandelingetje in de binnenstad van Haarlem.

Bleeeeeeh

Als ik steeds moet zuchten als zich iets nieuws voordoet. Als ik geen mogelijkheden zie, alleen maar problemen. Als ik in de trein meteen in slaap val. Als ik 's morgens wakker word maar me niet wakker voel. Als ik dapper 'goed' antwoord en glimlach als er wordt gevraagd hoe het met me gaat maar daar ook emotioneel bij word. Als ik de wallen onder mijn ogen donkerder zie worden. Als ik om tien uur 's avond het al heel erg nodig vind om naar bed te gaan. Als ik een algeheel gevoel heb van 'bleeeeeeeh'. Dan is het tijd voor mij! En komt dat even goed uit, volgende week heb ik een week vrij!

Eigenlijk vind ik een week vrij om het vrij zijn niet zo fijn. Maar ik vind nu dat ik er aan toe ben. Wat gebeurt er: mijn grootste (nou ja, niet mijn aller aller grootste, maar toch behoorlijk groot) nachtmerrie wordt waarheid: na een bouwstop van een week of wat bij het huis naast me, zijn ze vanaf deze week weer vrolijk bezig met (verher)bouwen vanaf een uur of zeven 's morgens. Ik geloof dat ik dat niet zo fijn vind als ik vrij ben.

Dus moet ik weg. Ik zag mezelf al zitten zo een paar dagen in mijn eentje in een strandhuisje. Helemaal alleen en op het strand. 's morgens een duik in de zee nemen, ontbijten in de ochtendzon, boeken mee, laptop mee. En verder niets. Tijd voor bezinning, voor nadenken, voor niets dan ik en mijn gedachten.

Helaas heb ik geen huisje aan het strand. Dus bedenk ik nu andere dingen. Naast de kampeer- en fietsplannen met B.

En nu had ik een punt dat ik wilde maken met dit verhaal. Maar dat hoort ook bij deze 'bleeeeh' fase. Ik kom er niet meer op...

Nog een paar dagen werken. Nog een paar...

Belastingaanslag

Op 29 mei kreeg ik een brief. Van een belastinginspecteur. Die mij er op wees dat ik iets in de verkeerde rubriek had in ingevuld op mijn aangifteformulier 2007. Er werd heel netjes uitgelegd wat ik fout had gedaan en waarom dat fout was en hoe het wel had gemoeten (wat zo nadrukkelijk werd uitgelegd dat ik concludeerde dat deze invuloefening vaker fout wordt gemaakt). De aardige meneer deelde mij ook mee dat hij de bedoelde cijfertjes had verplaatst naar de juiste rubriek, maar dat dat wel gevolgen kon hebben voor de definitieve aanslag.

Dus daar wachtte ik op. Uiteraard niet helemaal op mijn gemak.

Vanmorgen vond ik een blauwe envelop in mijn brievenbus: de definitieve aanslag. Een kort verhaaltje, een rekensommetje, een totaal 'te ontvangen of te verrekenen': .... 3 euro.

Ik ga vanmiddag op het terras zitten, bestel een wit biertje en proost op iedereen van de belastingdienst die zich met deze aanslag heeft beziggehouden. Bedankt!

Kabbeldekabbel

Nee hoor, er is helemaal niets mis met kabbeldekabbel in het leven. Lekker relaxed dingen doen. Borreltje drinken, picknicken, beetje sporten, beetje fietsen, beetje werken, kletsen, bijpraten, wandelen, beetje leren. Helemaal lekker. Niets mis mee.

En toch die onrust. Van er is meer. Er moet meer. Maar ik heb geen idee van wat. Vorig jaar, ja, toen deed ik echt leuke dingen. En dat jaar daarvoor. Ja, dat jaar daarvoor. Dat was pas turbulent en vol activiteiten.

Hoewel. Zoveel was dat nou ook weer niet. Maar achteraf lijkt het altijd meer.

En was ik vorige week nog elke dag op het strand, bezig en onderweg. Deze week lijkt het echt of ik moet bijkomen van de 'vakantie'. Ik werk hard, voel me sloom, moe, ga vroeg naar bed, heb keelpijn en pijnlijke spieren, wordt weer moe wakker. Ik zou van alles, maar als ik er aan toe kwam, had ik geen idee meer wat ik allemaal zou doen.

Nee hoor, er is helemaal niets met kabbeldekabbel in het leven. Eigenlijk is het gewoon fijn. En mocht er toch van alles voorbij komen. Dan laat ik het misschien wel. En ga gewoon lekker kabbeldekabbel verder. 

Over keuzes

Vandaag had ik zeker drie dingen kunnen doen. Ik koos, in plaats van de beachgamesdag van mijn sportschool en Parkpop voor het Wereldfeest in Utrecht. In navolging van het Haarlemse Houtfestival van vorige week, was ik wel in de mood voor rosé en hapjes al zittend in het gras. Het kwam ook wel goed uit, want ik zou toch in de ochtend gaan intervisieën ergens op Utrecht Centraal.

Ik kwam wel te laat in Utrecht. Door een treinongeluk bij Halfweg, werd het traject Haarlem – Amsterdam Sloterdijk afgelegd door bussen. Ik belde mijn intervisiegenoten en van hen had ik ook gewoon in Haarlem mogen blijven. Maar ik koos om toch naar Utrecht te gaan. Ik was er 40 minuten later dan gepland.

Rond één uur was ik klaar voor het Wereldfeest. De hapjes en dranken zaten in mijn tas, de zon kwam door en B. was gemobiliseerd. Ik hoefde er alleen nog maar heen. Ik koos, in plaats van de bus, voor de trein. Want die rit is maar een paar minuten en stopt ook vlakbij het Julianapark. Ik hoefde maar een minuur of tien op te wachten. Op het moment van vertrek gaf het bord op het station plots aan dat de trein vijf minuten vertraging had. En na tien minuten dat het er 15 waren geworden. Ongeveer een uur nadat ik B. had gebeld en we afspraken elkaar over een minuut of 20 te zien, kwam ik aan op het Wereldfeest.

We zaten wel heerlijk. De rosé was zoet, maar eigenlijk best lekker. De happen stonden uitgespreid op het kleed en we hoorden heerlijke muziek. Bij de eerste regendruppels bleven we gewoon zitten. Bij meerdere druppels hielde we de regenponcho boven ons hoofd. Bij het storten van de regen hielden we nog even dapper stand en toen we toch kozen voor schuilen waren alle afdakjes bezet. Doorweekt van de regen, zelfs mét regenponcho, waadden wij door het park en zagen geen andere optie meer dan naar huis gaan. Uiteraard reed de trein net voor mijn neus weg en brak een waterig zonnetje door net toen ik in de volgende trein stapte.

Toen ik aankwam in Amsterdam Sloterdijk en hoorde dat er nog steeds een treinstoring was, koos ik, in plaats van de omleiding via Leiden, om uit te stappen en met de daarvoor ingezette bus naar Haarlem te gaan. Drie bussen kwamen er aan, drie buschauffeurs waren aan het einde van hun dienst en mochten niemand meer vervoeren. De aardige informatiemeneer van de NS vertelde dat er geen bussen meer reden en dat de snelste route naar Haarlem via Uitgeest was.

Drie uur nadat ik de trein had uit Utrecht, was ik thuis. Onderweg zag ik heel veel zon, ik hoorde van iedereen die in Alkmaar, Haarlem of Den Haag was, dat het een heerlijk dag was geweest. Qua weer. Toen ik thuis kwam, werd het bewolkt.

Ik kon nog een biertje gaan halen in de stad, ik kon nog een stuk gaan fietsen. Ik koos ervoor om thuis te blijven.

Dat was,in ieder geval tot nu toe, eindelijk de eerste echt goede keuze.

Fietsen (2)

Heb ik de afgelopen weken toch echt genoeg leuke dingen gehad om van alles over te vertellen, krijg ik uitgerekend een inspiratietje om een log te schrijven omdat mijn fiets gejat is. Wat? Ja, mijn fiets is gejat.

En ik was er net zo blij mee, met mijn nieuwe Halford Opoefiets (op het geweldige advies van F., met dank). Die ik ook nog met korting had gekocht. Of eigenlijk voor de volle prijs, maar omdat er drie dagen na mijn aankoop wel korting op fietsen was, kreeg ik de korting, na gewoon vragen, alsnog. Hulde voor Halfords! Afgelopen vrijdag heb ik mijn fiets zelfs nog voor een eerste gratis servicebeurt weggebracht.

Maarja, nu ben ik weer fietsloos. Mooi stom. Ik begon ook net een band met haar op te bouwen. Het voelde goed, ik en die fiets. Zul je ook altijd zien. Nu ga ik een boze brief schrijven aan de gemeente Haarlem. Want omdat er rond het station van alles gedaan wordt aan bouwdingen, is er nergens meer plek voor fietsen. Dus is het daar een grote puinhoop en kun je niet altijd je fiets ergens aan vast zetten.

Gelukkig was het geen heel dure fiets, het is ook maar een fiets en er zijn ergere dingen in de wereld. Ik hoop stiekem ook op een wondertje zoals B. die op Pinkpopzaterdag haar tasje kwijt was met veel contant geld, haar mobiel, de consumptiebonnen en andere belangrijke dingen en op Pinkpopmaandag haar tasje als gevonden voorwerp bij de politiepost op kon halen. Met alles er nog in!

En ik loop morgen wel weer naar het station.

Vakantie

Je kunt de werkelijkheid niet veranderen, maar wel de manier waarop je er naar kijkt. Dus was ik afgelopen week maar liefst twee keer op vakantie. Eerst een avond, nacht, ochtend en middag in het prachtige en rustige Friesland. Waar je met lentebiertjes bij de houtkachel kunt zitten, waar je erg fijn kunt wandelen, waar je coulisselandschappen ziet, waar je goed gezelschap hebt, waar je tot rust kunt komen, waar je croissants krijgt en vers geperste jus 'd orange, waar je de mensen niet kunt verstaan. Dus: vakantie!

En ik was op vakantie naar Keulen vrijdag. Een prachtige stad, waar je met de trein maar iets langer doet dan naar Friesland, gerekend vanaf Haarlem. Met de eerste trein heen (als je hem haalt tenminste...) met croissants, vers geperste jus d'orange en chocoladetruffels, een bezoek aan de Dom (met nog heel veel andere mensen), dimmen in het Ludwig museum, biertjes drinken op een terras langs de Rijn en afsluiten met rosé in de trein terug. En de mensen in Duitsland, die kon ik niet verstaan. Dus: vakantie!

En komend weekend, dan ben ik in Limburg. Dat wordt vast ook een goede vakantie!

Klein geluk (9)

(ohja, klein geluk...)

Na de rpm-les uitgebreid douchen met fijne doucheschuim, scrubcremmetjes, shampoo, conditioner. Afsluiten met de king of skin. En dan een schoon bed in duiken.

Fietsen

Antwoorden op grote levensvragen kan ik soms zo uit mijn mouw schudden. Moeilijke beslissingen kan ik soms zo maken. Waarom kan ik dan over relatief simpele dingen zo lang na moeten denken. Zoals over een fiets.

Eigenlijk begon het een jaar of twee geleden toen mijn allerliefste Batavus gestolen werd en ik ineens zonder stationsfiets zat. Ik kreeg een prima voldoenende fiets van iemand. Prima voor korte stukjes naar het station en naar de sportschool. Maar eigenlijk is de fiets net iets te klein. Eigenlijk doen de remmen en de versnelling het niet. En eigenlijk zijn versnellingen en handremmen helemaal niet handig als je je fiets tussen honderden anderen op het station kwijt moet.

Dus, ik wil een nieuwe, oude fiets. Ik heb al gedacht aan een gezellige beachcruiserdinges. Maar die vind ik eigenlijk niet zo heel erg mooi. Toen dacht ik aan een stoere zweedse legerfiets. Maar die zijn duur. Of zo'n ouderwetse, maar superhippe fiets met zo een krattenhouder voorop. Maar dat krattending is niet handig, net als de handremmen en versnellingen. Bovendien vind ik de herenversie het mooiste, maar das erg onhandig met rokjes die ik wel vaker aanheb naar mijn werk.

Of, heb ik zojuist bedacht, een opoefiets. Die mocht ik vroeger niet, want 'daar zou ik toch snel op uitgekeken raken', ofzoiets. Dus daar blijf je dan altijd op de achtergrond naar verlangen. Ik heb nooit een opoefiets gehad, en ik vind dat ik er wel een in mijn leven gehad moet hebben. Gewoon, voor het idee.

Dus, ik keek net op good-old Marktplaats, maar wat een drukte daar. En dan haak ik af hè. Dan zie ik bijvoorbeeld drie fietsen te koop staan door dezelfde persoon. En dan denk ik al dat het gestolen fietsen zijn. Minstens. En dat ik dan op een goede dag, als ik me haast naar het station, iemand tegen komt die roept 'hee, das mijn fiets'. Dat lijkt me best vervelend. Of dat ik dan heel moet gaan bieden tegen een hele anderen en dat ik na al die moeite toch net aan het kortste eind ga trekken.

Kortom: waar een mens zich al niet druk om kan maken. Morgen fiets ik gewoon weer om mijn te kleine, degelijke damesfiets naar het station. Om me weer te ergeren aan de kapotte remmen.

Eigenlijk wil ik ook best een nieuwe goede fiets. Maar ja, dan heb ik die weer in plaats van, of naast mijn mountainbike. En ik heb niet eens een berging, dus zullen ze allemaal gebroederlijk naast elkaar in de woonkamer komen te staan.

Is er gewoon niet iemand, ergens, die een leuke, gezellige, stoere, nieuwe oude fiets voor mij weet?

DIM'men

Na al een erg goed weekend met Racoon, erg prettig gezelschap, ontbijten op het dakterras, tuinplantjes kopen bij de stadskweektuin, roseetjes drinken in de tuin bij fijne vrienden, een goede nacht slapen en productief bezig zijn, ging ik zondagmiddag met vriendinnetje B. eindelijk een keer naar het Dolhuys, ofwel het gekkenmuseum in Haarlem. Wat een goed en leuk en interessant museum. Je mag er deuren opentrekken, op knopjes drukken, testjes doen en je kunt er ook nog eens erg lekkere appeltaart eten.

Toen kregen we eigenlijk de smaak te pakken. Van het drinken en eten in musea. We hadden het vaker gedaan, bedachten we. Dus eigenlijk hadden we al een traditie. En om deze kracht bij te zetten, hebben we meteen in het Teylersmuseum een biertje gedronken (en uiteraard de tentoonstelling 'de exotische mens' bekeken). Helaas heeft De Hallen geen museumcafé of lunchruimte.... In ieder geval, wij zijn nu heuse DIM'mers. Drinken In Musea. Onze avonturen zijn te volgen op dimmen.punt.nl

En nu natuurlijk druk op zoek naar DIM-plekken.

Treinrit

"Ik moet in Haarlem zijn en ga nu met de trein vanuit DH. Wat een prachtig ritje!! Ik geniet er echt van. Dat mag jij elke dag! Bofkont!", sms'te een collega naar me.

Prachtige rit? Genieten? Hm. Na anderhalf jaar moet ik tijdens mijn woon-werk-woonritje toch maar eens naar buiten kijken in plaats van in een krant of boek. En wakker blijven....